Wydarzenia

REsztki / Wystawa Pracowników Katedry Grafiki Wydziału Architektury Politechniki Białostockiej

W klasycznym ujęciu procesu twórczego uwaga odbiorcy skupia się niemal wyłącznie na finalnym produkcie – skończonym dziele, precyzyjnej odbitce, zamkniętym kadrze czy gotowej formie przestrzennej. Wystawa „REsztki” drastycznie odwraca ten wektor spojrzenia. Przenosi ona punkt ciężkości na to, co marginalne, pominięte i z pozoru skazane na artystyczny niebyt. Realizacje twórców/pedagogów związanych z Katedrą Grafiki Wydziału Architektury Politechniki Białostockiej podejmuje wspólny, wielogłosowy dialog z materią, która wymyka się jednoznacznym definicjom.

Resztka w kontekście tej ekspozycji manifestuje się bowiem w ujęciu głęboko filozoficznym i metaforycznym. Przestaje być jedynie fizycznym odpadkiem czy technicznym surowcem, a staje się czymś znacznie większym – archiwum pamięci, śladem emocjonalnego powidoku, resztką intymnych wspomnień oraz efemerycznym zapisem minionego czasu. To odprysk dawnych wzruszeń, porzucony na jakiś czas wątek myślowy i ślad intuicji, która musiała dojrzeć, by zostać na nowo odkryta. Prezentowani artyści rezygnują z fasady rzekomej doskonałości na rzecz ukazania żywej, pulsującej tkanki ludzkiego doświadczenia. Pokazują, że to, co odrzucone w trakcie egzystencjalnego i twórczego procesu, po latach zyskuje zupełnie inne, metafizyczne znaczenie, zostając uniesione do rangi autonomicznego dzieła sztuki. Prezentowana wystawa staje się polifonicznym esejem o strukturze ludzkiej pamięci i przemijania, w którym spotykają się skrajnie różne, dojrzałe wrażliwości oraz metodologie twórcze. W tej wspólnej przestrzeni prezentowane osobowości akademickie poszukują nowego potencjału w tym, co kruche i ulotne, filtrując pojęcie resztek procesów życiowych przez pryzmat własnych, unikalnych postaw artystycznych.

Tomasz Kukawski, jeden z ważniejszych polskich grafików, wnosi do ekspozycji geometryczny rygor poszukiwań formalnych i techniczną czystość, w której „resztka” staje się pytaniem o granice nieskrytości formy i pamięć absolutną zapisaną w znaku.

Andrzej Dworakowski, balansujący od lat między grafiką, rysunkiem a performatywnym nerwem scenografii teatralnej, traktuje powidoki, mentalne skrawki i marginesy codzienności jako naturalne, organiczne przedłużenie egzystencjalnej dramaturgii dzieła.

Malarz Grzegorz Radziewicz buduje swoje światy na styku baśniowej maszynerii i procesów entropii, upodabniając faktury prac do niszczonych przez czas struktur – dla niego resztka to melancholijny ślad przemijania ludzkich wspomnień i fizycznej materii.

Z kolei w pracach Katarzyny Zabłockiej odnajdujemy analityczne podejście do refleksji nad światem resztek w cyklu asamblaży, oraz unikalne układy przedmiotów codziennych, w których artystka nadaje rzeczom wymiar głębokiej empatii społecznej, przekształcając je w przejmujący zapis tragicznych losów i ludzkich historii.

Nurt poszukiwań technologicznych i typograficznych, ale też głębokiej refleksji nad śladem człowieka, silnie reprezentuje Waldemar Regucki, autor eksperymentalnej grafiki i kaligrafii. Znany jest on z autorskich cynografów – unikalnych obrazów-znaków malowanych na gorąco płynną cyną, w których fizyczny, nieprzewidywalny błąd warsztatowy i zastygająca materia tworzą nową, poetycką warstwę znaczeniową o pamięci metalu.

Z tym duchem współgra projektowa dyscyplina Magdaleny Toczydłowskiej, badającej styk tożsamości kulturowej i ilustracji, wyciągającej esencję z porzuconych mikro-narracji oraz zapomnianych symboli.

Silny, bezkompromisowy rysunek definiuje obecność Marka Oleksickiego, twórcy komiksów i ilustratora, który z kadrów, mentalnych szkiców i poprawek buduje gęstą, narracyjną tkankę opowieści wizualnej o ludzkich dramatach i powidokach przeszłości.

Twórczą wielogłosowość wystawy wzmacniają eksperymentujące z formą, emocją i mediami Elwira Małyszko, Izabela Krentowska oraz Jędrzej Zalewski, redefiniujący tradycyjne podejście do kompozycji płaskiej jako zapisu okruchów codzienności.

Całość dopełniają realizacje Pawła Matyszewskiego, który w swojej postawie artystycznej dotyka ambiwalencji cielesności, biologizmu i organicznej kruchości, budując obiekty ze struktur z pozoru nietrwałych, szczątkowych, zdegradowanych.

Wystawie głównej towarzyszy równoległa wystawa zatytułowana „Po korekcie”, prezentująca prace studentów kierunku Grafika z Wydziału Architektury Politechniki Białostockiej. Ekspozycja gromadzi realizacje studentów z różnych semestrów, powstałe między innymi w Pracowni Grafiki Warsztatowej, Pracowni Plakatu i Pracowni Fotografii, a także w obszarze szeroko rozumianej grafiki projektowej, multimedialnej oraz działań przestrzennych. Pokazywane projekty udowadniają, że młodzi twórcy są niezwykle zaangażowani w proces twórczy, wykazują się ogromną kreatywnością i odwagą w poszukiwaniu nowych, nieszablonowych rozwiązań wizualnych. Odwiedzający mogą zobaczyć, jak odmiennie i wielowymiarowo interpretowane są te same problemy i zagadnienia w obszarze jednego zadania. Prezentowane realizacje stoją na bardzo wysokim poziomie, udowadniając jednocześnie, że zawód grafika jest niezwykle atrakcyjną, dynamiczną i ciekawą ścieżką rozwoju młodych twórców.

Więcej informacji: